یک مرور نظاممند و متاآنالیز که در مجله Otolaryngology–Head and Neck Surgery، نشریه رسمی آکادمی آمریکایی گوش، حلق و بینی و جراحی سر و گردن (AAO-HNSF)، منتشر شده است، نشان میدهد موسیقیدانان در مقایسه با افراد غیرموسیقیدان، بهطور قابل توجهی بیشتر در معرض وزوز گوش (Tinnitus)، کاهش شنوایی (Hearing Loss) و حساسیت بیش از حد به صدا (Hyperacusis) قرار دارند. این مطالعه با هدف بررسی شیوع این اختلالات، نتایج ۶۷ مطالعه را که در مجموع ۲۸٬۳۱۱ موسیقیدان از ۲۱ کشور را شامل میشد، تجمیع و تحلیل کرده است.
نتایج نشان داد ۴۲٫۶ درصد از موسیقیدانان گزارش کردهاند که دچار وزوز گوش هستند، در حالی که این رقم در گروههای شاهد ۱۳٫۲ درصد بوده است. همچنین، شیوع کاهش شنوایی در میان موسیقیدانان ۲۵٫۷ درصد در برابر ۱۱٫۶ درصد در افراد غیرموسیقیدان و شیوع هایپراکوزیس ۳۷٫۳ درصد در برابر ۱۵٫۳ درصد گزارش شد. این اختلافها بیانگر افزایش معنیدار خطر مشکلات شنوایی در افرادی است که بهصورت حرفهای یا مستمر با موسیقی سروکار دارند.
پژوهشگران همچنین الگوی بروز علائم را بررسی کردند. در میان موسیقیدانانی که وزوز گوش داشتند، ۷۶٫۳ درصد اعلام کردند که علائم آنها بهصورت گاهبهگاه (Occasional) بروز میکند، در حالی که ۱۵٫۶ درصد از شرکتکنندگان از وزوز گوش دائمی خبر دادند. در مورد کاهش شنوایی نیز حدود ۶۳ درصد موارد بر اساس گزارش خود افراد ثبت شده بود و تنها حدود ۳۷ درصد با آزمونهای شنواییسنجی (Audiometry) تأیید شده بودند؛ موضوعی که به گفته نویسندگان مطالعه، احتمال میدهد شیوع واقعی کاهش شنوایی حتی بیشتر از ارقام گزارششده باشد.
یکی از یافتههای مهم این مطالعه آن بود که تفاوت معنیداری در شیوع وزوز گوش، کاهش شنوایی یا هایپراکوزیس بین موسیقیدانان موسیقی کلاسیک و موسیقی پاپ/راک مشاهده نشد. این نتیجه برخلاف برخی فرضیههای پیشین است که تصور میکردند نوع سبک موسیقی عامل اصلی خطر است. پژوهشگران معتقدند عوامل دیگری مانند نوع ساز، محل استقرار نوازنده در ارکستر، ویژگیهای آکوستیکی محیط اجرا، مدت مواجهه با صدا و میزان استفاده از وسایل محافظ شنوایی احتمالاً نقش تعیینکنندهتری در ایجاد آسیبهای شنوایی دارند.
در بیانیه منتشرشده همراه این مقاله، دکتر Shaun A. Nguyen، استاد دپارتمان گوش، حلق و بینی دانشگاه پزشکی کارولینای جنوبی، تأکید میکند که بسیاری از موسیقیدانان سالها با وزوز گوش، حساسیت به صدا یا کاهش شنوایی زندگی میکنند، اما اطلاعات موجود هنوز محدودیتهایی دارد و برای طراحی راهکارهای پیشگیرانه دقیقتر، انجام مطالعاتی با ارزیابی فردمحور و ثبت دقیق عوامل خطر ضروری است. وی همچنین بر اهمیت غربالگری دورهای شنوایی، آموزش حفاظت از شنوایی و ارائه توصیههای متناسب با شرایط هر موسیقیدان تأکید میکند.
اهمیت بالینی
این مطالعه نشان میدهد که آسیبهای شنوایی تنها محدود به نوازندگان موسیقی با صدای بلند نیست و تمام موسیقیدانان، صرفنظر از سبک فعالیت، ممکن است در معرض خطر قرار داشته باشند. نتایج پژوهش از لزوم انجام معاینات منظم شنوایی، آموزش روشهای محافظت از گوش و استفاده مناسب از وسایل حفاظت شنوایی در میان دانشجویان موسیقی، نوازندگان و خوانندگان حرفهای حمایت میکند.
